سراپرده عشق

بايد از رفتن او جامه به تن، پاره كنم
درد دل را به چه انگيزه توان چاره كنم؟
در ميخانه گشاييد به رويم كه دمي
درد دل را به مي و ساقي ميخواره، كنم
مگذاريد كه درد دل من فاش شود
كه دل پير خرابات ز غم، پاره كنم
سر خُم باد سلامت كه به غمخواري آن
ذرّه در پرده عشق تو، چو خمپاره كنم
از سراپرده عشقِش به در آيم، روزي
ساكنان سر كويش همه آواره كنم
رخ نما، اي بت هر جايي بي نام و نشان
تا ز سيلي دل خود همسر رخساره كنم