صاحب درد

ما زاده عشقيم و فزاينده درديم
با مدّعيِ  عاكفِ مسجد، به نبرديم
با مدعيان، در طلبش عهد نبستيم
با بي‏خبران، سازش بيهوده نكرديم
در آتش عشق تو، خليلانه خزيديم
در مسلخ عشاق تو، فرزانه و فرديم
در ميكده با مي‏زدگان، بيهش و مستيم
در بتكده با بت زده، هم‏عهد چو مرديم
در حلقه خود باختگان، چون گل سرخيم
در جرگه زالوصفتان، با رخِ زرديم
در زمره آشفته دلان، زار و نزاريم
در حوزه صاحبنظران، چون يخ سرديم
با صوفي و درويش و قلندر به ستيزيم
با مي زدگان، گمشدگان، باديه گرديم
با كس ننماييم بيان، حال دل خويش
ما خانه به دوشان، همگي صاحب درديم