كعبه دل

تا از ديار هستي، در نيستي خزيديم
از هر چه غير دلبر، از جان و دل بريديم
با كاروان بگوييد: از راه كعبه برگرد
ما يار را به مستي، بيرون خانه ديديم
لبّيك از چه گوييد، اي رهروان غافل ؟
لَبيّك او به خلوت، از جامِ مي شنيديم
تا چند در حجابيد، اي صوفيان محجوب؟
ما پرده خودي را در نيستي دريديم
اي پرده دار كعبه، بردار پرده از پيش
كز روي كعبه دل، ما پرده را كشيديم
ساقي، بريز باده در ساغر حريفان
ما طعم باده عشق، از دست او چشيديم