باده حضور

در لقاي رُخش، اي پير! مرا ياري كن
دستگيري كن و پيري كن و غمخواري كن
از سر كوي تو، مايوس نگردم هرگز
غمزه‏اي، غمزدگان را تو مددكاري كن
هله، با جرعه‏اي از باده ميخانه خويش
هوشم از سر ببر، آماده هشياري كن
گر به لطفم ننوازي و پناهم ندهي
عشوه كن، ناز كن، آغاز ستمكاري كن
عاشقم، عاشقم، افتاده و بيمار توام
لطف كن، لطف، ز بيمار پرستاري كن
تو و سجّاده خويش و من و پيمانه خويش
با من باده زده، هر چه به دل داري، كن
گر نخواهي ز سر لطف نوازي ما را
از درِ قهر برون آي و دل آزاري كن