ساحل وجود

عاشق روي توام، دست بدار از دل من
به خدا! جز رخ تو، حل نكند مشكل من
مهر كوي تو، در آميخته در خلقت ما
عشق روي تو، سرشته است به آب و گل من
نيست جز ذكر گل روي تو، در محفل ما
نيست جز وصل تو، چيز دگري حاصل من
پاره كن پرده انوار، ميان من و خود
تا كند جلوه، رخ ماه تو اندر دل من
جلوه كن در جبل قلب من، اي يار عزيز
تا چو موسي بشود زنده، دل غافل من
در سراپاي دو عالم، رخ او جلوه‏گر است
كه كند پوچ، همه زندگي باطل من
موج درياست جهان، ساحل و دريايي نيست
قطره اي از نم درياي تو شد، ساحل من
زد خليل، عالم چون شمس و قمر را به كنار
جلوه دوست نباشد، چو من و آفل من