ساغر فنا

تا در جهان بود اثر، از جاي پاي تو
تا نغمه‏اي بود به فلك، از نداي تو
تا ساغر است و مستي و ميخوارگي و عشق
تا مسجد است و بتكده و دير، جاي تو
تا هست رنگي، از سخن دلپذير تو
تا هست بويي، از تو و از مدّعاي تو
تا هست واژه اي ز تو در بين واژه ها
تا هست رونقي ز تو و گفته هاي تو
هرگز نه آنچه در خور عشق است و عاشقي
تا يك نشانه‏اي نبود، از فناي تو