باده عشق

من خراباتي‏ام؛ از من، سخن يار مخواه
گنگم، از گنگ پريشان شده، گفتار مخواه
من كه با كوري ومهجوري خود سرگرمم
از چنين كور، تو بينايي و ديدار مخواه
چشم بيمار تو، بيمار نموده است مرا
غير هذيان سخني از من بيمار مخواه
با قلندر منشين، گر كه نشستي هرگز
حكمت و فلسفه و آيه و اخبار مخواه
مستم از باده عشق تو و از مستِ چنين
پند مردان جهان ديده و هشيار، مخواه