محراب انديشه

بايد از آفاق و انفس بگذري تا جان شوي
و آنگه از جان بگذري تا در خور جانان  شوي
طُرّه گيسوي او، در كف نيايد رايگان
بايد اندر اين طريقت، پاي و سر چوگان شوي
كي تواني خواند در محراب ابرويش نماز؟
قرنها بايد در اين انديشه، سرگردان شوي
در ره خال لبش، لبريز بايد جام درد
رنج را افزون كني، ني در پي درمان، شوي
در هواي چشم مستش، در صف مستان شهر
پاي كوبي، دست افشاني و هم‏پيمان شوي
اين ره عشق است و اندر نيستي حاصل شود
بايدت از شوق، پروانه شوي؛ بريان شوي