بلاي هجران

هيچ داني كه ز هجران تو حالم چون شد؟
جگرم، خون  و دلم، خون و سرشكم، خون شد
لب شيرين تو اي مي‏زده، فرهادم كرد
جانم از هر دو جهان، رسته شد و مجنون شد
تار و پودم به هوا رفت و توانم بگسست
تا به تار سر زلف تو، دلم مفتون شد