غزل شمارهٔ ۱۹

اي شهسوار حسن سرافراز كن مرا
اي من سگت، به سوي خود آواز كن مرا
تا با تو راز گويم و فارق شوم دمي
بهر خدا، كه هم‌دم و همراز كن مرا
لطف تو معجزيست، كه بر مرده جان دهد
لطفي كن و زنده ز اعجاز كن مرا
چون كاكل تو چند توان گشت بر سرت؟
تيغي بگير و از سر خود باز كن مرا
ساقي، هلاكم از هوس پاي‌بوس تو
در پاي خويش مست سر انداز كن مرا
نازي بكن، كه بي‌خبر افتم به خاك و خون
يهني كه: نيم‌كشتهٔ آن ناز كن مرا
جانا، به غمزه سوي هلالي نظر فكن
وز جان هلاك غمزهٔ غماز كن مرا