غزل شمارهٔ ۲۵

به چه نسبت كنم آن سرو قد دلجو را؟
هرچه گويم به از آن است، چه گويم او را؟
مشنو، از بهر خدا، در حق من قول رقيب
كه نكو نيست شنيدن خبر بدگو را
آن كه بد خوي مرا داد چنان روي نكو
كاشكي خوي نكويي دهد آن بدخو را
تيغ بر من چه زني، حيف كه همچون تو كسي
بهر آزادي سگي رنجه كند بازو را
چشمت آهوست، نظر سوي رقيبان مفكن
پند بشنو، به سگان رام مكن آهو را
بس كه دارم المي بر دل از ازردن او
شب همه شب به خس و خار نهم پهلو را
چون هلالي صفت روي نكو گويم و بس
كه بسي معتقدم اين صفت نيكو را