غزل شمارهٔ ۳۲

نمي‌توان به جفا قطع دوست‌داري ما
كه از جفاي تو بيشست با تو ياري ما
بسي چو ابر بهاران گريستيم و هنوز
گلي نرست ز باغ اميد‌واري ما
به چشم چون تو عزيزي شديم خوار ولي
ز عزت دگران بهترست خواري ما
غبار كوي تو ما را ز چهره دور مباد
كه با تو مي‌كند اظهار خاكساري ما
ز حال زار هلالي شبي ياد كنم
فلك به ناله در آيد ز آه و زاري ما