غزل شمارهٔ ۳۳

من وبيداري و شبها و شب تا روز يا رب‌ها
نبيند هيچ كس در خواب، يارب! اين‌چنين شب‌ها
خدا را ! جان من ، بر خاك مشتاقان گذاري كن
كه در خاك از تمناي تو شد فرسوده قالب ها
سيه روزان هجران را چه حاصل بي تو از خوبان؟
كه روز تيره را خورشيد مي‌بايد نه كوكب‌ها
معلم، غالبا، امروز درس عشق مي‌گويد
كه در فرياد مي‌بينيم طفلان را به مكتب‌ها
شود گر اهل مذهب را خبر از مشرب رندان
بگردانند مذهب‌ها ، بياموزند مشرب ها
هلالي ، با قد چون حلقه باشد خاك ميدانت
كسي نشناسد او را از نشان نعل مركب ها