غزل شمارهٔ ۳۹

سر نمي‌تابم ز شمشير حبيب
هر چه آ‎يد بر سرم يا نصيب
دل به درد آمد من بيچاره را
چارهٔ درد دلم كن اي طبيب
اي كه گويي كه چوني و حال تو چيست
من غريب و حال من باشد غريب
تا رقيب هست ما را قدر نيست
نيست گردد يا رب از پيشت رقيب
زار مي‌نالد هلالي بي رخت
آن‌چنان كز حسرت گل عندليب