غزل شمارهٔ ۵۳

هر آتشين گلي كه بر اطراف خاك ماست
از آتش دل و جگر چاك چاك ماست
دامن‌كشان ز خاك شهيدان گذشته‌اي
گردي كه دامن تئو گرفته‌ست خاك ماست
ساقي برو كه بادهٔ گل‌رنگ بي لبش
گر آب زندگي‌ست زهر هلاك ماست
پاك‌ست همچو دامن گل چشم ما ولي
دامان يار پاك‌تر از چشم پاك ماست
درمان دل مجوي هلالي كه درد عشق
خاص از براي جان و دل دردناك ماست