غزل شمارهٔ ۵۴

عكس آن لب‌هاي ميگون در شراب افتاده است
حيرتي دارم كه چون آتش در آب افتاده است؟
ظاهرست از حلقه‌اي زلف و ماه عارضت
در ميان سايه هر جا آفتاب افتاده است
چون طبيب عاشقاني گه گه اين دل خسته را
پرسشي مي‌كن كه بيمار و خراب افتاده است
چون هلالي را به خاك آستانش ديد گفت
اين گدا را بين كه بس عاليجناب افتاده است