غزل شمارهٔ ۵۷

دارم شبي كه دوزخ از آن علامت‌ست
از روز من مپرس كه آن خود قيامت‌ست
يا رب! ترحمي كه ز سنگ جفاي چرخ
ما دل‌شكسته‌ايم و ز هر سو ملامت‌ست
بر آستان عشق سر ما بلند شد
وين سربلندي از قد آن سروقامت‌ست
رفتن ز كوي او كرمي بود از رقيب
اين هم كه رفت و باز نيامد كرامت‌ست
ثابت‌قدم فتاده هلالي به راه عشق
او را درين طريق عجب استقامت‌ست!