غزل شمارهٔ ۷۱

اين تازه گل كه مي‌رسد از بوستان كيست؟
نخل كدام گلشن و سرو روان كيست؟
باز اين نهال تازه كه سر مي‌كشد به ناز
سرو كشيده قامت نازك ميان كيست؟
اي دل ز تير ابروي پرفتنه‌اش منال
تو تير را ببين و مگو كز كمان كيست؟
دشنام‌ها كه از تو رساندند قاصدان
دانستم از اداي سخن كز زبان كيست
گر افگنند پيش سگت بعد كشتنم
داند ز بوي درد كه اين استخوان كيست
افسانه شد حديث من آخر شبي بپرس
كين گفتگو كه مي‌گذرد داستان كيست؟
از آه گرم سوخت هلالي و كس نگفت
دودي كه بر فلك شده از دودمان كيست؟