غزل شمارهٔ ۸۳

در كوي تو آمد به سرم سنگ ملامت
مشكل كه ازين كوي برم جان به سلامت
نتوان گله كرد از جور و جفايي كه تو كردي
جور تو كرم بود و جفاي تو كرامت
امروز مرا درين شهر حال غريبي‌ست
ني راي سفر كردن و ني روي اقامت
شد سيل سرشكم سبب طعنهٔ مردم
توفان بلا دارم و درياي ملامت
«قد قامت» و فرياد موذن نكند گوش
آن كس كه به فرياد بود زان قد و قامت
اي دل كه تو امروز گرفتار فراقي
امروز تو كم نيست و فرداي قيامت
بي روي تو يك چند اگر زيست هلالي
جان مي‌دهد اينك به صد اندوه و ندامت