غزل شمارهٔ ۸۷

خدا را تند سوي من مبين چون بنگرم سويت
تغافل كن زماني تا ببينم يك زمان رويت
ز خاك كوي من گفتي برو يا خاك شو اين‌جا
چو آخر خاك خواهم شد من و خاك سر كويت
تنم زارست و جان محزون، جگر پر درد و دل پر خون
ترحم كن كه ديگر نيست تاب تندي از خويت
به صد تيغ ستم كشتي مرا عذر تو چون خواهم؟
كرم‌ها مي‌كني، صد آفرين بر دست و بازويت
پس از عمري اگر يك لحظه پهلوي تو بنشينم
رقيب اندر ميان آيد كه دور افتم ز پهلويت
ميانت يك سر موي‌ست و جان در اشتياق او
بيا اي جان مشتاقان فداي هر سر مويت
هلالي را نگشتي گر سجود از ديدنت مانع
سرش در سجده بودي تا قيامت پيش ابرويت