غزل شمارهٔ ۸۹

مشتاق درد را به مداوا چه احتياج؟
بيمار عشق را به مسيحا چه احتياج؟
چون جلوه‌گاه سبزخطان شد مقام دل
ما را به سبزه و صحرا چه احتياج؟
تا كي به ناز رفتن و گفتن كه جان بده؟
جان مي‌دهم، بيا، به تقاضا چه احتياج؟
چون ما فرح ز سايهٔ قصر تو يافتيم
ما را به فيض عالم بالا چه احتياج؟
واعظ ملامت تو به بانگ بلند چيست؟
آهسته باش اين همه غوغا چه احتياج؟
تا چند بهر سود و زيان دردسر كشيم؟
داريم يك سر، اين همه سودا چه احتياج؟
دور از تو هلالي خو گرفته به كنج غم
او را به گشت باغ و تماشا چه احتياج؟