غزل شمارهٔ ۹۰

بدين هوس كه دمي سر نهم به پاي قدح
هزار بار فزون خوانده‌ام دعاي قدح
منم كه وقف خرابات كرده‌ام سر و زر
زر از براي شراب و سر از براي قدح
بريز خون من و خون‌بها شراب بيار
بگير جوهر جانم، بده بهاي قدح
رسيد موسم گشت چمن، بيا ساقي
كه تازه  شد هوس باده و هواي قدح
به ياد لعل تو تا كي لب قدح بوسم؟
خوش آن كه بوسه بر آن لب زنم به جاي قدح
هلالي از قدح مي چه جاي پرهيزست؟
بيا ساقي كه پير مغان مي‌زند صلاي قدح