غزل شمارهٔ ۹۶

سايه‌اي كز قد و بالاي تو بر ما افتد
به ز نوري‌ست كه از عالم بالا افتد
هر كجا ديده بر آن قامت رعنا افتد
رود از دست دل زار و همان‌جا افتد
هر كه در كوي تو روزي به هوس پاي نهاد
عاقبت هم به سر كوي تو از پا افتد
آن كه افتد سر ما در گذر او همه روز
كاش روزي گذر او به سر ما افتد
افتد از گريه تن زار هلالي هر سو
همچو خاشاك ضعيفي كه به دريا افتد