غزل شمارهٔ ۱۰۶

من عاشق و ديوانه و مستم چه توان كرد؟
مي خواره و معشوق‌پرستم، چه توان كرد؟
گر ساغر سي روزه كشيدم چه توان گفت؟
ور توبهٔ چل‌ساله شكستم چه توان كرد؟
گويند كه رندي و خراباتي و بدنام
آري به خدا اين همه هستم، چه توان كرد؟
من رسته‌ام از قيد خرد، هيچ مگوييد
ور زان كه ازين قيد نرستم چه توان كرد؟
برخاستم از صومعهٔ زهد و سلامت
در كوي خرابات نشستم، چه توان كرد؟
عهدم همه با پير مغان‌ست، هلالي
گر با دگري عهد نبستم، چه توان كرد؟