غزل شمارهٔ ۱۱۰

يار هر چند كه رعنا و سهي‌قد باشد
گر به عاشق نكويي بكند بد باشد
مقصد اهل نظر خاك در توست، بلي
چون تو مقصود شوي كوي تو مقصد باشد
آن كه در حسن بود يكصد خوبان جهان
حسن‌خلقي اگرش هست يكي صد باشد
الف قد تو پيش همه مقبول افتاد
اين نه حرفي‌ست كه بر وي قلم رد باشد
موي ژوليدهٔ من بين و وفا كن، ور نه
سبزه بيني كه مرا بر سد مرقد باشد
گفتمش دل به خم زلف تو در قيد بماند
گفت ديوانه همان به كه مقيد باشد
حد كس نيست هلالي كه شود همره ما
زان كه اين مرحله را محنت بي‌حد باشد