غزل شمارهٔ ۱۲۵

آه و صد آه! كه آن مه ز سفر دير آمد
شمع خورشيد جمالش به نظر دير آمد
گفت سوي تو به قاصد بفرستم خبري
وه! كه قاصد نفرستاد و خبر دير آمد
نوبهار چمن عيش بدل شد به خزان
زانكه آن شاخ گل تازه و تر دير آمد
مردم از شوق هم‌آغوشي آن سرو، دريغ!
كان نهال چمن حسن به بر دير آمد
اي فلك پرتو خورشيد جهان‌تاب كجاست؟
كامشب از غصه بمرديم و سحر دير آمد
يار تا رفت، هلالي، من از اين غم مردم
كه چرا عمر من خسته به سر دير آمد؟