غزل شمارهٔ ۱۳۴

دلم رفت و جان و حزين هم نماند
ز عمر اندكي ماند و اين هم نماند
سرم خاك آن در شد و زود باشد
كه گردش به روي زمين هم نماند
نشسته به خون مردم چشم، دانم
كه در خانه مردم‌نشين هم نماند
چه هر دم به ناز افگني چين بر ابرو؟
مناز، اي بت چين، كه چين هم نماند
گر افتادهٔ خاكساري بميرد
سهي‌قامت نازنين هم نماند