غزل شمارهٔ ۱۴۳

چو لاله سينهٔ من كاش پاره پاره كنند!
به داغ‌هاي درون يك به يك نظاره كنند
به پيش يار دلم را، چو غنچه، بشكافند
به او جراحت پنهانم آشكاره كنند
ز سيل ديده خرابم، ز سوز سينه كباب
ميان آتش و آبم، ز من كناره كنند
ز اشك و چهرهٔ زردم اگر ني‌اند آگاه
شبي تفحص آن از مه و ستاره كنند
بر آستان وفا سر نهاده‌ام عمري
كه در حساب سگانش مرا شماره كنند
ز تيغ طعنه به يك بار نيم‌كشته شدم
نعوذ بالله! اگر طعن من دوباره كنند
دل حزين هلالي ز درد هجران سوخت
براي درد دل او به لطف چاره كنند