غزل شمارهٔ ۱۵۴

جز بندگيم كاري از دست نمي‌آيد
من بندهٔ فرمانم، تا دوست چه فرمايد؟
تو عمر من و وصلت آسايش عمر من
يارب! كه رقيب تو از عمر نياسايد
اي گل تو به حسن خود مغرور مشو چندين
كين خوبي ده روزه بسيار نمي‌پايد
تا چند جفاگاري، شوخي و دل‌افگاري؟
جاي كه وفا باشد اين‌ها به چه كار آيد؟
در عشق هلالي را انكار كنند اما
اين كار چو پيش آيد انكار نمي‌شايد