غزل شمارهٔ ۱۶۹

بهر درد دل ما از تو دوايي نرسيد
سعي بسيار نموديم، به جايي نرسيد
ما اسيران به تو هرگز ننموديم وفا
كه همان لحظه به ما از تو جفايي نرسيد
قامتم چنگ شد و لطف تو ننواخت مرا
بي نوايي ز تو هرگز به نوايي نرسيد
با چنين قامت بالا نرسيدي به كسي
كز تو بر سينهٔ او تير بلايي نرسيد
حالتي نيست در آن كس، كه به جان و دل او
فتنهٔ جلوه‌گر عشوه‌ نمايي نرسيد
گر هلالي به وصالت نرسد نيست عجب
هيچ گه منصب شاهي به گدايي نرسيد