غزل شمارهٔ ۱۷۳

دوستان امشب دواي درد محزونم كنيد
بر سرم افسانه‌اي خوانيد و افسونم كنيد
نيست اندوه مرا با درد مجنون نسبتي
مي‌شوم ديوانه گر نسبت به مجنونم كنيد
لاله‌گون شد خرقهٔ صد چاكم از خوناب اشك
شرح اين صورت به شوخ جامه گلگونم كنيد
شهسوار من به صحرا رفته و من مانده‌ام
زين گناه از شهر مي‌خواهم كه بيرونم كنيد
وصف قدش را به ميزان خرد سنجيده‌ام
آفرين بر اعتدال طبع موزونم كنيد
چشم پرخونم ببينيد و مپرسيد از دلم
حالت دل را قياس از چشم پرخونم كنيد
چون هلالي دوش بر خاك درش جا كرده‌ام
شايد امروز جا بر اوج گردونم كنيد