غزل شمارهٔ ۱۷۶

وه! چه شورانگيزي اي شيرين پسر؟
هم نمك مي‌ريزد از تو هم شكر
خاك پايت چون مرا فرق سرست
من چرا بردارم از پاي تو سر؟
خاك گشتم لاله از خاكم دميد
هم‌چنان داغ تو دارم بر جگر
بي‌خبر بودن ز عالم آگهي‌ست
زاهد افسرده كي دارد خبر؟