غزل شمارهٔ ۲۰۹

عاشقان را نه گل و باغ و بهارست غرض
همه سهل‌ست، همين صحبت يارست غرض
غرض آنست كه فارق شوم از كار جهان
ور نه از گوشهٔ ميخانه چه كارست غرض؟
جان من، بي‌جهت اين تندي و بدخويي چيست؟
گر نه آزار دل عاشق زارست غرض
آفت ديدهٔ مردم ز غبارست ولي
ديده را از سر كوي تو غبارست غرض
هوش ديدن گل نيست هلالي ما را
زين چمن جلوهٔ آن لاله عذارست غرض