غزل شمارهٔ ۲۲۰

آمد بهار و خوشدلم از رنگ و بوي گل
آن به كه مي‌كشم دو سه روزي به روي گل
گل ديده‌ام، آرزوي كسي در دلم فتاد
كز ديدنش نكند كسي آرزوي گل
اين دم كه بوي دلكش گل مي‌دهد نسيم
بس دلكش‌ست گشت گلستان به بوي گل
خوش آن كه يار باشد و من در حريم باغ
من سوي او نظر فگنم، او به سوي گل
ديد آن دوزخ هلالي و آسوده دل نشست
از جست و جوي لاله و از گفت و گوي گل