غزل شمارهٔ ۲۳۲

ز پير ميكده عمري در التماس شدم
كه خاك درگه دير فلك اساس شدم
غم مرا به غم ديگران قياس مكن
كه من نشانهٔ غم‌هاي بي‌قياس شدم
مرا ز حسن تو صنع خداي ظاهر شد
تو را شناختم، آنگه خداشناس شدم
سپاس عيد بود پاس نقل و باده و جام
هزار شكر كه مشغول اين سپاس شدم!
پلاس فقر، هلالي، لباس فخر من‌ست
من از براي تفاخر درين لباس شدم