غزل شماره ۹

گل خواهد كرد از گل ما
خاري كه شكسته در دل ما
از كوي وفا برون نيائيم
دامن‌گير است منزل ما
مرغان حرم ز رشك مردند
چون بال فشاند بسمل ما
نام گنهي نبرد تا كشت
ما را به چه جرم قاتل ما
كار دگر از صبا نيامد
جز كشتن شمع محفل ما
بي‌رحمي برق بين چه پرسي
از كشته ما و حاصل ما
خندد به هزار مرغ زيرك
در دام تو صيد غافل ما
هاتف آخر به مكتب عشق
طفلي حل كرد مشكل ما