غزل شماره ۱۰

نويد آمدن يار دلستان مرا
بيار قاصد و بستان به مژده جان مرا
فغان و ناله كنم صبح و شام و در دل يار
فغان كه نيست اثر ناله و فغان مرا
فغان كه تا به گلستان شكفت گل، بادي
وزيد و زير و زبر كرد آشيان مرا
مرا جدا ز تو ويرانه‌اي است هر شب جاي
كه سوخت آتش هجر تو خانمان مرا