غزل شماره ۱۴

بوده است يار بي من اگر دوش با رقيب
يا من به قتل مي‌رسم امروز يا رقيب
شكر خدا كه مرد به ناكامي و نديد
مرگ مرا كه مي‌طلبد از خدا رقيب
با يار شرح درد جدائي چسان دهم
چون يك نفس نمي‌شود از وي جدا رقيب
هم آشناست با تو و هم محرم اي دريغ
ظلم است با سگ تو بود آشنا رقيب
در عاشقي هزار غم و درد هست و نيست
دردي از اين بتر كه بود يار با رقيب
با هاتف آنچه كرده كه او داند و خدا
بيند جزاي جمله به روز جزا رقيب