غزل شماره ۱۶

چون شيشهٔ دل نه از ستم آسمان پر است
ميناي ما تهي است دل ما از آن پر است
اي عندليب باغ محبت گل وفا
كم جو ز گلبني كه بر آن آشيان پر است
خالي است گر خم فلك از بادهٔ نشاط
غم نيست چون ز مي خم پير مغان پر است
سرو تو را به تربيت من چه احتياج
نخل رطب فشان تو را باغبان پر است
جاني نماند ليك اگر جان طلب كني
بهر تن ضعيف من اين نيم جان پر است
هاتف به من ز جور رقيب و جفاي يار
كم كن سخن كه گوشم ازين داستان پر است