غزل شماره ۱۷

قاصد به خاك بر سر كويش فتاده كيست
بر خاك آستانهٔ او سرنهاده كيست
چون بر سمند آيد و خلقيش در ركاب
همراه او سوار كدام و پياده كيست
در كوي او عزيز كدام است و كيست خار
در بزم او نشسته كه و ايستاده كيست
عزت ز محرمان بر او بيشتر كراست
دارد كسي كه حرمت از ايشان زياده كيست
آن كس كه ساغر مي نابش دهد كدام
وان كس كه مي‌ستاند از او جام باده كيست
رندي كه باز بسته در عيش بر جهان
تنها به روي او در عشرت گشاده كيست
اغيار سر نهاده فراغت به پاي يار
محرومتر ز هاتف از پا فتاده كيست