غزل شماره ۴۷

از دل رودم ياد تو بيرون نه و هرگز
ليلي رود از خاطر مجنون نه و هرگز
با اهل وفا و هنر افزون شود و كم
مهر تو و بي‌مهري گردون نه و هرگز
از سرو و صنوبر بگذر سدره و طوبي
مانند به آن قامت موزون نه و هرگز
خون ريختيم ناحق و پرسي كه مبادا
دامان تو گيرند به اين خون نه و هرگز
در عشق بود غمزدهٔ بيش ز هاتف
در حسن نگاري ز تو افزون نه و هرگز