غزل شماره ۵۷

شهر به شهر و كو به كو در طلبت شتافتم
خانه به خانه در به در جستمت و نيافتم
آه كه تار و پود آن رفت به باد عاشقي
جامه تقويي كه من در همه عمر بافتم
بر دل من زبس كه جا تنگ شد از جدائيت
بي تو به دست خويشتن سينهٔ خود شكافتم
از تف آتش غمم صدره اگر چه تافتي
آينه‌سان به هيچ سو رو ز تو برنتافتم
يك ره از او نشد مرا كار دل حزين روا
هاتف اگرچه عمرها در ره او شتافتم