غزل شماره ۵۹

مپرس اي گل ز من كز گلشن كويت چسان رفتم
چو بلبل زين چمن با ناله و آه و فغان رفتم
نبستم دل به مهر ديگران اما ز كوي تو
ز بس نامهرباني ديدم اي نامهربان رفتم
منم آن بلبل مهجور كز بيداد گلچينان
به دل صد خار خار عشق گل از گلستان رفتم
منم آن قمري نالان كه از بس سنگ بيدادم
زدند از هر طرف از باغت اي سرو روان رفتم
به اميدي جواني صرف عشقت كردم و آخر
به پيري نااميد از كويت اي زيبا جوان رفتم
نديدم زان گل بي‌خار جز مهر و وفا اما
ز باغ از جور گلچين و جفاي باغبان رفتم
سخن كوته ز جور آسمان هاتف به ناكامي
ز ياران وطن دل كندم و از اصفهان رفتم