غزل شماره ۶۱

مشاور شركت بيمه پارسيان

غزل شماره ۶۱

۳۷ بازديد


گوهرفشان كن آن لب كز شوق جان فشانم
جان پيش آن دو لعل گوهرفشان فشانم
گر بي توام به دامن نقد دو كون ريزند
دامان بي‌نيازي بر اين و آن فشانم
خالي نگرددم دل كز بيم او ز ديده
اشكي اگر فشانم بايد نهان فشانم
آيا بود كه روزي فارغ ز محنت دام
گرد غريبي از بال در آشيان فشانم
سرو روان من كو هاتف كه بر سر من
چون پا نهد به پايش نقد روان فشانم


تا كنون نظري ثبت نشده است
امکان ارسال نظر برای مطلب فوق وجود ندارد