غزل شماره ۷۳

خوش آنكه نشينيم ميان گل و لاله
ماه و تو به كف شيشه و در دست پياله
در طرف چمن ساقي دوران مي عشرت
در ساغر گل كرده و پيمانهٔ لاله
بر سرو و سمن لؤلؤ تر ريخته باران
بر لاله و گل در و گهر بيخته ژاله
وز شوق رخ و قامت تو پيش گل و سرو
بلبل كند افغان به چمن فاخته ناله
اي دلبر گلچهره كه مشاطهٔ صنعت
بالاي گل از سنبل تر بسته كلاله
آهنگ چمن كن كه به كف بهر تو دارد
گل ساغر و نرگس قدح و لاله پياله
عيد است و به عيدي چه شود گر به من زار
يك بوسه كني زان لب جان بخش حواله
گفتي چه بود كار تو هاتف همهٔ عمر
هر روز دعا گوي توام من همه ساله