غزل شماره ۷۷

چه شود به چهرهٔ زرد من نظري براي خدا كني
كه اگر كني همه درد من به يكي نظاره دوا كني
تو شهي و كشور جان تو را تو مهي و جان جهان تو را
ز ره كرم چه زيان تو را كه نظر به حال گدا كني
ز تو گر تفقدو گر ستم، بود آن عنايت و اين كرم
همه از تو خوش بود اي صنم، چه جفا كني چه وفا كني
همه جا كشي مي لاله گون ز اياغ مدعيان دون
شكني پيالهٔ ما كه خون به دل شكستهٔ ما كني
تو كمان كشيده و در كمين، كه زني به تيرم و من غمين
همهٔ غمم بود از همين، كه خدا نكرده خطا كني
تو كه هاتف از برش اين زمان، روي از ملامت بيكران
قدمي نرفته ز كوي وي، نظر از چه سوي قفا كني