غزل شماره ۸۲

شستم ز مي‌در پاي خم، دامن ز هر آلودگي
دامن نشويد كس چرا، زابي بدين پالودگي
مي‌گفت واعظ با كسان، دارد مي و شاهد زيان
از هيچكس نشنيده‌ام حرفي بدين بيهودگي
روزي كه تن فرسايدم در خاك و جان آسايدم
هر ذرهٔ خاكم تو را جويد پس از فرسودگي
اي زاهد آسوده جان تا چند طعن عاشقان
آزار جان ما مكن شكرانهٔ آسودگي
من شيخ دامن پاك را آگاهم از حال درون
هاتف تو از وي بهتري با صدهزار آلودگي