شماره ۵

خان ذيجاه فلك مرتبه عبدالرزاق
آستان برترش از ذروه كيوان بنگر
چرخ و انجم همه را بر درش از بخت بلند
تابع حكم ببين بندهٔ فرمان بنگر
شير با صولتش آيد به نظر گربهٔ زال
گرگ را با سخطش چون سگ چوپان بنگر
درگهش قبلهٔ ارباب حوائج شب و روز
آستانش كنف گبر و مسلمان بنگر
دل و دستش كه از آن بحر و ازين كان خجل است
منبع جود ببين معدن احسان بنگر
هر كه از بهر اميديش به دامان زد دست
در زمان نقد تمناش به دامان بنگر
خانه‌اي ساخت ز گلزار ارم كز رفعت
عقل را مانده در آن واله و حيران بنگر
چرخ بالد اگر از رفعت خود گو اينك
سر بر ايوان زحل سوده دو ايوان بنگر
آب حيوان كه خضر در ظلماتش مي‌جست
گو بيا ظاهر و پيداش به كاشان بنگر
جدولي بين و در آن صف زده سي فواره
همه را بر ورق نقره درافشان بنگر
در ميان جدولي از آب خضر مالامال
وز دو جانب دو تر و تازه گلستان بنگر
از نسيم سحرش رايحهٔ روح شنو
وز زلال شمرش خاصيت جان بنگر
بس كه مي‌بالد ازين طرفه بنا كاشان را
سرهم چشمي شيراز و صفاهان بنگر
يافت چون زينت اتمام ز نظارگيان
اين همي گفت به آن اين بگذار آن بنگر
پير عقل از پي تاريخ به هاتف گفتا
كه به گلزار ارم چشمهٔ حيوان بنگر