شماره ۱۸

دريغ و درد كه دور سپهر فاطمه را
به كام ريخت به ناكام شربت فرقت
هزار حيف ازين مايهٔ عفاف كه بود
طراز قامت رعناش كسوت عصمت
دل از متاع جهان كند از آن به آساني
كه داشت دوش و برش زيب و زينت عفت
ازين سراي پرآشوب، جان آگاهش
ملول گشت و روان شد به خلوت جنت
چو سوي بزم جنان شد ز بزم هم‌نفسان
چه باكش از غم دوري و كربت و غربت
غرض چو كرد ازين گلستان پرخس و خار
به سوي گلشن جنت عزيمت و رحلت
رقم زد از پي تاريخ رحلتش هاتف
مكان فاطمه بادا به ساحت جنت