خبر يافتن منظور از رفتن ناظر

فسون سازي كه اين افسون نمايد
بدينسان بر سر افسانه آيد
كزين معني خبر چون يافت منظور
كه ناظر شد ز بزم خرمي دور
دمي از فكر اين خالي نمي‌بود
دلش را ميل خوشحالي نمي‌بود
به شبها سوختي چون شمع تا روز
نبودي يك نفس بي‌آه جانسوز
هميشه پا به دامان الم داشت
ز مهجوري سري بر جيب غم داشت
برين مي‌داشت خود را تا زيد شاد
ولي هم در زمان مي‌رفتش از ياد
ترا از يار اگر باريست بر دل
نپنداري كز آن يار است غافل
به استادي نهان مي‌دارد آن بار
وگرنه هست از بارت خبردار
محبت هرگز از يكسر نباشد
نباشد اين كشش تا زو نباشد
نباشد تا كششها از زر ناب
دود كي از پيش بيتاب سيماب
غم بسيار روزي داشت بر دل
به خاصي چند بيرون شد ز منزل
براي دفع غم شد جانب دشت
به خاصان هر طرف راندي پي گشت
كه گردي ناگهان برخاست از دور
به پيش گرد مركب راند منظور
برون از گرد آمد كارواني
فتاده شور از ايشان در جهاني
حدا گو را حدا از حد گذشته
شتر كف كرده و رقاص گشته
شترهاي دو كوهان سبك پا
ز كوهان بر فلك جا داده جوزا
دراي استران را نالهٔ كوس
شترها را دهان زنگ پابوس
ز بانگ اسب در خر پشته خاك
صداي گاو دم رفتي بر افلاك
اساس خسروي ديدند تجار
ز خود كردند اسبان را سبكبار
دعا كردند بر شهزاده منظور
كه از روي تو بادا چشم بد دور
به دلخواه تو بادا هر چه خواهي
به فرمان تو از مه تا به ماهي
زماني در مقام لطف كوشيد
از ايشان حال هر جا بازپرسيد
قضا را بود اين آن كارواني
كه مي‌دادند از ناظر نشاني
جواني پيش او گرديد حاضر
به دستش داد مكتوبي ز ناظر
چو شهزاده سر مكتوب بگشود
برآمد از دماغش بر فلك دود
ز سوز نامه‌اش در آتش افتاد
ز دست هجر داد بيخودي داد
به ايشان داد رخصت تا گذشتند
به خاصان گفت تا از راه گشتند
به دل سد غم در اين انديشه مي‌بود
كه چون خود را رساند پيش او زود
به خود گفتي كز اينها گر شوم دور
كه مي‌داند كجا رفته‌ست منظور
نهم رو در بيابان از پي او
روم چندان كه اين دولت دهد رو
به فكر كار خود بسيار كوشيد
چنين با خويش آخر مصلحت ديد
كه رخش عزم سوي شهر تازد
به سوز هجر روزي چند سازد
پس آنگه افكند طرح شكاري
بود كز پيش بتوان برد كاري
چو ديد اين مصلحت با خود در اين كار
جهاند از جا سمند باد رفتار
به سوي شهر از آنجا بارگي راند
قدم در گوشه بيچارگي ماند
به فكر اينكه گيرد چاره‌اي پيش
نهد پا در پي آواره خويش